भारत की संस्कृति के लिए... भाषा की उन्नति के लिए... साहित्य के प्रसार के लिए
लोक संगीत
कविता कोश विशेष क्यों है?
कविता कोश परिवार

अनुनयावलि / रुद्रराज पाँडे

Kavita Kosh से
यहाँ जाएँ: भ्रमण, खोज

गगन्मा छ क्यै हेर नक्षत्र शेष
लिई रात्रिले श्वेत वैधव्य भेष ।
भनूँ क्यै भने छैन फुर्सत् मलाई
सलाम् गर्दछु तैपनी जानलाई ।।१।।

मा जान्छू बसे साँझमा अउनेछू
पछी फेरि यै काखमा राखनेछू ।
नमाने रती शोक दिनभर् तिमीले
कसैको पनी जान्न दिन् एक रीतले ।।२।।

गुलाफी भयो पूर्व अकाश हेर
कराऊँन थाले कुखूरा ति धेर ।
सबै थाह पाऊँदछन् हुन्छ लाज
विदा द्यौ तिमी सूर्यभर् मात्र आज ।।३।।

न मुर्झाउ हा शोकले छट्पटाई
गरुँला लहड् साँझमा फेरि आई ।
तिमी राख मनभित्र यो बात नित्य
म तिम्रै हूँ छाडनेछैन सत्य ।।४।।

झिकी भारि घुम्टो गरी सुँक्क सुँक्क
पछयौरा लिई पोछ्दछयौ के सुरुक्क ।
विदा द्यौ मलाई तिमी झट्ट बोली
रहन्छयौ कती बेरसम्मन् नबोली ।।५।।

चरा बोल्न थाले बसी वृक्षमाहाँ
सबै हिंड्न थाले जमी गल्लिमाहाँ ।
नल्यौ चित्तमा भेटको क्यै निराश
म तिम्रै जनमभर् बनेकै छु दास ।।६।।

नछाड भन्छ यो चित्त ता तड्फडाई
उदाऊँन थाले रवी झल्मलाई
कसोरी म छाडूँ तिमीलाई ऐल्हे
बिदा द्यौ तिमी चित्त बाँधी करैले ।।७।।

नरोऊ तिमी आँसु बरबर् खसाली
रहू प्रेमले चित्तलाई समाली ।
जसै पर्न जाला घुमी फेरि रात
गरुँला अनी प्रेम छायेर बात ।।८।।

बित्यो रात ता भारि गाना लहडले
वियोगी बनायो भरेसम्म यस्ले ।
नबिर्से चिनो राख यो औंठि मेरो
तिमीले पनी द्यौ चिनो क्यै पियारो ।।९।।

चिनो साटि झट्पट् गरी अङ्कमाल
चढी बग्गिमा रेशमी ली रुमाल ।
विदा दी जसै प्रेमले बाँधि चित्त
खुशी भै गयो सब् उडायेर वित्त ।।१०।।


(*सूक्तिसिन्धु (फेरि), जगदम्बा प्रकाशन, २०२४)