भारत की संस्कृति के लिए... भाषा की उन्नति के लिए... साहित्य के प्रसार के लिए

खानतलासी / अनामिका / सुमन पोखरेल

Kavita Kosh से
यहाँ जाएँ: भ्रमण, खोज

वहाँले भन्नुभयो – ‘हेन्ड्स् अप!’
अङ्गअङ्ग फुटाएर मेरो
वहाँले खानतलासी गर्नुभयो!

मेरो खानतलासी गर्दा के नै भेट्टाउनु भयो र वहाँले?
अलिकति सपनाहरू भेट्टिए र जून भेटियो
चुरोटको टल्किने कागज जति,
सलाइको बट्टा जति आशा, र एउटा अधकल्चो चिठ्ठी
जसलाई वहाँले डिकोड नै गर्न सक्नु भएन ।

किनभने, त्यो सिन्धुघाटी सभ्यताको समयमा
लेखेथेँ मैले-
एउटा नबुझिने लिपिमा
आफ्नो धरतीलाई-

‘हेलो धरती, कतै जाऔँ धरती,
मियोको गोरू भएर वरिपरि कहिलेसम्म घुमिरहनू?
आऊ, आज कतै अन्तै छड्किऔँ
एउटा अग्नीबाण बनेर
यो ग्रहको अक्षबाट टाढा!

वहाँले चिठ्ठीलाई कच्याककुचुक पार्नुभयो
र मलाई कोचिदिनु भयो कालकोठरीमा!

आफ्नो कलमले म लगातार
खनिरहेकी छु त्यसबेलादेखि
कालकोठरीमा सुरुङ!

कान भूईँमा टाँसेर सुन्नुस्-
धरतीको छातीमा के बजिरहेछ!
के लुकेको कोही निदाइरहेको हो?
र पर उतापटी – सुरुङ पर्तिर – त्यहाँ
देखिन्छ कि देखिँदैन
एउटा मसिनो किरण
र खुल्ला हरियो घाँसको मैदान!
कति आनन्दको सिकसिको!
हुन सक्छ कुनै लोकगीत हिँडेको होस्
हिजो राती यस बाटोबाट!
स-साना गोडाले उड्दै गएका हुन्
शीतले नुहाएको घाँसमाथिबाट।

यसबेला, शीतका ओठमा
केवल काम्दै गरेको एउटा छाया
जोगिएर बसेकोछ ।

पहिलो अनुभूति कुनै सृष्टीको
हेर त-
कसरी तप्किरहेछ तप – तप !